Het is al even gelden dat ik echt heb geschreven.
Het idee dagboek is ook een beetje zoekgeraakt.
Meer een billboard ben ik en hoewel het zeker reflecteerd hoe ik op dat moment ben, wat ik doe voel en vind is het toch anders als mee op de achtbaan naar binnen.
Er gebeurd veel.
Ben zo goed bezig met eten dat ik trots ben op mezelf.
Sporten heb ik ook weer op kunnen pakken naar een uur per dag, dat was even moeilijk omdat ik erg moe was van mijn werk.
Ben spieren aan het bouwen en mijn lichaam aan het vorm geven.
Met de kerst zal ik een foto plaatsen van Before and after.
Dan kunnen jullie zien hoe hard ik aan het werk ben.
Met school ligt het erg moeilijk.
Er zijn een aantal factoren waardoor het niet wil.
Ik heb nog niet opgegeven maar omdat het nu vakantie is gaat het even wat moeilijker.
Het is veel bellen en uitzoeken waar veel tijd in gaat zitten.
Het is best een big issue in mijn toekomst plaatje want mocht ik niet naar school kunnen dan moet ik wat anders doen.
Heb wel wat ideetjes but it ain’t over ’till the fat lady sings right?
Eerst proberen en dan zien we wel verder.
Ben nog steeds bezig met mijn huisje naar mijn zin aan het maken en dat is echt leuk.
Heerlijk, geen rekening houden.
Als ik fel gekleurde kaarsenstandaards wil kopen dan doe ik dat gewoon.
(En dat heb ik dan ook) 
Ik begin naar andere muziek te luisten wat wel degelijk effect heeft op mijn moods.
Gisteren vond ik nog de cd “Janet” van mevrouw Jackson.
Ik heb dit album helemaal grijs gedraaid.
Vroeger had je geen Downloads en zo en deed je met casette bandjes en cd’s.
Aangezien ik amper wat kreeg had ik erg weinig cd’s.
II van Boyz II men en Janet oh ja en Dangerous van Broer Michael zijn dan ook mijn favo still.
Denk omdat ik ze gewoon door en door ken.
Gisteren kon ik met ander oren naar Janet luisteren en dat deed me nog steeds veel.
Heb van de week een vol seizoen Dawson’s creek gekeken en irriteerde me mateloos.
Mariah heeft er een liedje over, Looking in.
Zo voelt het alsof iemand mee gekeken heeft in mijn leven en het voelde niet tof dat iemand ongevraagd mee keek.
Herleven is niet fijn…toch weet ik hoe het afloopt in de serie maar ik kan het niet helpen van de week het laatste seizoen af te kijken.
Het gaat om de reis en niet om de bestemming word altijd maar gezegd.
Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik de eind bestemming wel degelijk waardeer…. en het begin, het anticiperen van iets.
De hoop, de vonken.
Er gaat iets gebeuren dan, een rare soort spanning die ik erg prettig vind.
Dat halverwege gedoe vind ik maar niks. Dat onbestemde op dat moment.
Richting het eind komt dat gevoel weer terug. Die vonken… die hoop.
Onbestemd op dit moment ben ik ook, en dat voelt niet goed.
Het hele leven blijft maar weer om keuzes draaien.
Van wat eet ik vanavond tot neem ik ontslag en ga ik zingen op die bruiloft.
Ga ik les geven of ga ik naar school.
Slaap ik uit of ga ik hardlopen?
“I kissed a lot of boys” zoals Audrey, zal ik dat ook doen of vind ik mijn eigen Pacey.
Found my Dawson already.
Ben niet de enige met al die keuzes want hoe oud je ook bent, keuzes zijn onvermijdelijk..
